Pokrywy mają krawędź nasadową niewiele szerszą od przedplecza, a krawędzie boczne nie krótsze od niego. Tergity odwłoka drugi i trzeci mają niepunktowane pola pomiędzy liniami nasadowymi. U samca ósmy sternit odwłoka ma krawędź tylną szeroko wyciętą. U samicy dziesiąty tergit ma spiczasty wierzchołek.
Ekologia i występowanie Owad ten rozsiedlony jest od nizin po wysokie góry, gdzie dociera do piętra alpejskiego. Preferuje stanowiska wilgotne. Zasiedla torfowiska wysokie, mokradła, olsy, świerczyny, wilgotne polany leśne i łąki górskie, pobrzeża jezior, bajorek, rzek, strumieni, potoków i topniejących pól śnieżnych. Bytuje tam pod kamieniami, wśród mchów, w ściółce, pod napływkami i gnijącymi szczątkami roślinnymi. Owady dorosłe na zimowiska wybierać mogą siedliska suchsze, np. ściółkę borów sosnowych.
Gatunek o zasięgu pierwotnie palearktycznym, eurosyberyjskim, a współcześnie holarktyczny. W Europie znany jest m.in. z Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Chorwacji, Grecji i europejskiej części Rosji. W Azji zamieszkuje Syberię.