Aleksander Perłowski (ur. 1888 w Żytomierzu, zm. 28 marca 1913 w Warszawie) – podporucznik pilot, określony mianem pierwszej polskiej ofiary w lotnictwie.
Życiorys Urodził się w 1888 w Żytomierzu. Miał braci i siostry. W rodzinnym mieście ukończył naukę w gimnazjum. Wyjechał do Petersburga i podjął studia na uniwersytecie. W ich trakcie zainteresował się lotnictwem, w związku z czym porzucił uczelnię i w 1908 wstąpił do szkoły lotniczej, gdzie ukończył naukę z odznaczeniem. Wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego. Służył w 4 syberyjskim batalionie saperów na Syberii. Stamtąd wraz z pułkiem został przeniesiony do Brześcia Litewskiego. Dostał się do Oficerskiej Szkoły Aeronautycznej. Zajął wakans w prywatnej szkole aeroklubu, praktycznie samodzielnie ucząc się pilotażu. Został tam mianowany pilotem. Finalnie trafił do oddziału lotniczego, gdzie zdał egzamin wojskowy i został lotnikiem wojskowym. Służył w Batalionie Aeronautycznym. Uzyskał stopień podporucznika pilota (lotnika). Został skierowany do Warszawy. Był wojskowym w tamtejszym Awiacyjnym Oddziale Oficerskiej Aeronautycznej Szkoły. Uchodził za jednego z najpilniejszych i najzdolniejszych pilotów polskich na obszarze Królestwa. Zamieszkiwał przy ulicy Polnej 30 lub 50.