dzięki któremu wprowadzono w Austrii program przeprowadzania przewlekłych hemodializ (1968). W 1956 roku powrócił do Wiednia, a następnie został wybrany na stanowisko kierownika kliniki chorób wewnętrznych Szpitala Elżbietanek w Linzu. Z placówką to związany był aż do emerytury.

Habilitował się W 1964 roku, w roku 1971 uzyskał tytuł profesora Uniwersytetu Wiedeńskiego. Również w 1971 roku był współzałożycielem, a następnie także prezydentem, Austriackiego Towarzystwa Biomateriałów i Sztucznych Organów. Łącznie opublikował ponad 100 prac naukowych, przede wszystkim z zakresu nefrologii. W 1961 roku był jednym ze współzałożycieli, a potem też członkiem zarządu Międzynarodowego Towarzystwa Nefrologicznego. Zainicjował w 1976 roku Naddunajskie Sympozja Nefrologiczne. Miały one szczególnie duże znaczenie dla współpracy między środowiskami naukowymi z obu stron żelaznej kurtyny. Jedno z nich odbywało się w Krakowie.

Członkostwo Był członkiem honorowym ERA-EDTA (ang. European Renal Association - European Dialysis and Transplant Association), Austriackiego Towarzystwa Medycyny Wewnętrznej, jak również