Ujemną cechą takiego rozwiązania jest skomplikowana konstrukcja przekładni, wywołującej wibracje. Śruby są pięciołopatowe, o stałym skoku, małoszumne, produkcji Bałtyjskiego Zawodu. Ster jest pojedynczy, podwieszony. Okręty mają stabilizatory płetwowe (nie chowane) oraz stępki przechyłowe.
Napęd zapewnia osiąganie prędkości maksymalnej 30 węzłów, a krótkotrwałej 32 węzły. Zasięg pływania z prędkością ekonomiczną 14 węzłów wynosi 4850 mil morskich, a przy prędkości 30 węzłów wynosi 700 mil morskich.
Energię elektryczną zapewniają cztery generatory wysokoprężne Wärtsilla-Cummins WCM 1000/5 o łącznej mocy do 4000 kW.
Uzbrojenie thumb|Wyrzutnia rakietowych bomb głębinowych, pionowe wyrzutnie rakiet i działo na INS „Tushil” thumb|Film przedstawiający odpalenie pocisków przeciwlotniczych Główny system uzbrojenia ofensywnego stanowi ośmiokomorowa wyrzutnia pionowa dla ośmiu pocisków manewrujących, umieszczona w części dziobowej na podwyższonej pokładówce. Można wystrzeliwać z niej pociski przeciwokrętowe 3M55 Oniks, rozwijające podwójną prędkość dźwięku i przenoszące głowicę o masie 300 kg. Ich maksymalny zasięg wynosi 120 km przy locie na niskim pułapie lub 300 km na wysokim pułapie, względnie 400 km do celów lądowych, lecz uzależniony jest w praktyce od możliwości wykrycia celu.