Informel, taszyzm, letryzm thumb|Ireneusz Pierzgalski, „Bez tytułu II”, 1960 W latach 1957–1969 nastąpił zwrot w kierunku abstrakcji. Wczesna twórczość I.P. stanowi ciekawy przykład poszukiwań, w których inspiracje związane z aktualnymi tendencjami w sztuce stają się podstawą istotnych odkryć. Jak wspomina sam artysta: „Malarstwo gestu było moim wielkim doświadczeniem artystycznym w latach sześćdziesiątych. Wtedy uświadomiłem sobie, że twórczość polega na dążeniu do nieznanego rezultatu, pragnieniu odkrycia nowej rzeczy w danym obszarze sztuki. Od tego zaczęła się moja przygoda z malarstwem abstrakcyjnym.”
Negacja gestu thumb|Ireneusz Pierzgalski, Bez tytułu, 1966 r Negacja gestu obejmuje okres określany jako „obrazy żyletkowe” oraz realizacje o charakterze quasi pop-artowskim, obejmujące malarstwo olejne na płytach pilśniowych oraz grafikę (litografie, linoryty i akwaforty).
W tym czasie artysta podkreślał procesualny charakter malarstwa. Uważał, że: "Malarstwo jest sztuką oka, ręki i wyobraźni. Obraz - jest obszarem, w którym dochodzi do rozpoznania kierunków fizycznego i psychicznego połączenia malarza ze światem. Obraz jest konkretem trwale modyfikującym wyobrażenie widza.