Dają się porównać z informelem w malarstwie i mieszczą się w znacznie szerszej poetyce „dzieła otwartego”, o którym Umberto Eco pisał, że jest „warte jako propozycja <pola> możliwości interpretacyjnych, jako układ bodźców, których zasadniczą cechą jest nieokreśloność sprawiająca, że odbiorca jest zmuszony do całej serii zmieniających się odczytań.” Obrazy fotograficzne są dynamicznym związkiem trwałych i nieruchomych zdjęć i jeszcze jednym przykładem „plastycznych przygód fotografii”.
Doświadczenie obrazów fotograficznych zaowocowało niezwykle oryginalnym „Nieautoryzowanym odczytem podwójnym” (1970 r.). Pierzgalski posłużył się wizjonersko rozciągnięta w czasie kadencją przeźroczy. „Odczyt” zbudowany był z połączenia slajdów, rzutowanych na ekran – własnych, z telewizji, gazet, reklam (bardzo agresywnych i celowo trudnych do wyśledzenia) z tekstem zmontowanym z fragmentów odczytów naukowych, artykułów prasowych, manifestów, sloganów, statystyk, czytanych głosem autora, celowo zniekształconym, zmiksowanym, czasem na granicy słyszalności.