Mieszkańcy Krymu nie mogli już oczekiwać wsparcia ze strony Osmanów. Reformy Şahina postępowały, a w ich ramach Tatarzy byli stopniowo usuwani ze stanowisk, z którymi wiązała się władza polityczna. Przez krótki czas na Krymie panował spokój.
Kolejny bunt, wywołany postępującą marginalizacją Tatarów w rządzie chanatu, wybuchł w 1781 r. Różni przywódcy tatarskich klanów i ich siły zebrali się na Półwyspie Tamańskim. W kwietniu 1782 r. duża część armii Şahina dołączyła do buntowników. Trwały pertraktacje między przywódcami buntowników, w tym dwoma braćmi Şahina, a krymską elitą administracyjną. Urzędnicy religijni (ulemowie) i muzułmańscy sędziowie, którzy byli jednym z filarów starego porządku osmańskiego, otwarcie deklarowali swoją niechęć do Şahina. Siły buntowników zaatakowały Kaffę r. Oddziały Şahina zostały szybko pokonane, a on sam zmuszony do ucieczki do kontrolowanego przez Rosjan Kerczu. Przywódcy rebelii wybrali brata Şahina, Bahadıra, na chana i wysłali wiadomość do rządu osmańskiego, prosząc o uznanie jego rządów na Krymie. Wówczas Katarzyna II wysłała księcia Grigorija Potiomkina, aby przywrócił Şahinowi władzę. Wówczas wielu tatarskich buntowników uciekło z powrotem przez Cieśninę Kerczeńską;