10 lutego 1919 został przeniesiony jako instruktor i wykładowca do szkoły podoficerskiej piechoty przy 7 pułku strzelców wielkopolskich. 10 czerwca 1919 na własną prośbę został przeniesiony do nowo tworzącej się 6. baterii 2 pułku artylerii lekkiej wielkopolskiej, przeformowanego potem na 17 pułk artylerii polowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie walczył jako dowódca plutonu.
Po zakończonej wojnie jako szef-instruktor i wykładowca został przeniesiony do szkoły podoficerskiej 17 brygady artylerii. 19 listopada 1921 otrzymał awans na stopień chorążego. Za czyny szczególnego męstwa w latach 1919-1921, 19 listopada 1921, jako jeden z dziewiętnastu ze swojego pułku został odznaczony Krzyżem Srebrnym orderu wojskowego Virtuti Militari.
Po ukończonym kursie oficerskim wrócił do pułku, gdzie pełnił funkcję młodszego oficera 7 baterii 17 pap w Gnieźnie. Z dniem 30 września 1934 został przeniesiony w stan spoczynku „jako zupełnie i trwale niezdolny do służby wojskowej”.
W 1937 przeniósł się z rodziną do Równego na Wołyniu. Po wkroczeniu Sowietów w 1939 przedostał się do Warszawy, gdzie zamieszkał na ul. Hożej 9.
W 1921 ożenił się z Marią z domu Sztuder (ur. 1893), z którą miał trójkę dzieci: Reginę Bronisławę (ur. 1922), Adama Franciszka (ur. 1923) i Konrada Leonarda (ur.