W latach 1975–1981 ambasador PRL w Indiach, Sri Lance i Nepalu.
Po powrocie do kraju był od maja 1982 do grudnia 1985 podsekretarzem stanu w Ministerstwie Oświaty i Wychowania. Równolegle od maja 1982 do zakończenia stanu wojennego w lipcu 1983 był wojskowym komisarzem resortu oświaty i wychowania. W sierpniu 1984 wszedł w skład Obywatelskiego Komitetu Obchodów 40. Rocznicy Powstania Warszawskiego. W 1986 przeniesiony w stan spoczynku i pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego.
Od 1986 był pełnomocnikiem do spraw zagospodarowania pola bitewnego na Porytowym Wzgórzu oraz przewodniczącym Rady Społeczno-Naukowej Partyzanckiego Parku Pamięci Narodowej „Lasy Janowskie”. W latach 1982–1990 zasiadał w prezydium Rady Ochrony Pomników Walk i Męczeństwa (od 1988 pod nazwą Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa) oraz przewodniczący działającej przy tej Radzie Komisji ds. Izb Pamięci Narodowej. Długoletni członek Rady Naczelnej, od 1969 członek Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację„Trybuna Robotnicza”, nr 108 (8784), 8 maja 1972, s. 2., w latach 1972–1974 jego prezydiumNowe władze ZBoWiD, „Głos Słupski”, nr 251, 22 września 1969, s. 1–2.. Od czerwca 1983 był prezesem Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Afgańskiej.