Od 27 grudnia 1918 do 6 stycznia 1919 brał czynny udział z bronią w ręku w powstaniu wielkopolskim, jako dowódca Oddziału Powstańczego Zmotoryzowanego – w walkach ulicznych w Poznaniu oraz przy zdobywaniu różnych obiektów wojskowych i administracyjnych do stacji i lotniska w Ławicy. Od 7 stycznia 1919 na Cytadeli Poznańskiej był współorganizatorem baonu tworzącego się 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich (późniejszego 55 Poznańskiego Pułku Piechoty). W szeregach tego oddziału, w stopniu starszego sierżanta, walczył do października 1919. W 1920 przez cztery miesiące brał udział w wojnie z bolszewikami, w szeregach Wojska Polskiego. W dekrecie Naczelnego Wodza L. 11434/V.M. z 3 lutego 1922 wymieniony jako kawaler Orderu Virtuti Militari – podporucznik 17 Pułku Artylerii Polowej. Uczestniczył także w kampanii wrześniowej 1939 na froncie południowo-wschodnim.
Był żonaty z Heleną Sporakowską (ur.