W 1962 roku, z inicjatywy Konfederacji Osób Niewidomych, pod jego przewodnictwem powołano komisję sportową, której zadaniem było planowanie i koordynacja sportów wyczynowych i rekreacyjnych dla osób niewidomych.
Był zaangażowany w organizację pierwszej masowej imprezy narciarskiej dla niewidomych, która odbyła się w Onnela w lutym 1956 roku. W następnych latach rozwijał w Finlandii paintball dla niewidomych, m.in. dokonał tłumaczenia zasad tego sportu na język fiński (1961).
Uczył się języka szwedzkiego, niemieckiego i angielskiego, a ponadto był entuzjastą esperanto. Języka angielskiego nauczył się dopiero po dojściu do wniosku, że esperanto nie stanie się światowym lingua franca. Został prezydentem Ligo Internacia de Blindaj Esperantistoj (LIBE, pl. Międzynarodowa Liga Niewidomych Esperantystów). Z jego inicjatywy w 2009 r. powstał projekt wydania alfabetem Braille'a „Historii ruchu esperanto wśród niewidomych”.
Był zatrudniony jako urzędnik Centralnego Związku Niewidomych. Został mianowany sekretarzem generalnym tego związku w 1972 roku. Z działalności w Konfederacji Osób Niewidomych zrezygnował w 2000 roku. Zachorował na szybko rozwijającego się raka gruczołu krokowego, co było przyczyną jego śmierci.
Przypisy
Kategoria:Fińscy działacze sportowi Kategoria:Esperantyści Kategoria:Ludzie związani z Helsinkami Kategoria:Niewidomi Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 2013