Papież, odwołując się do dokumentów dotyczących unii wydanych przez swoich poprzedników, wyraził swoje osobiste uczucia dotyczące kontaktów z wiernymi Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego, gdy był jeszcze biskupem w Krakowie.
Następnie zarysował historię podziału w Kościele i próby szukania dróg pojednania, poprzez sobory lyoński w 1274 roku oraz florencki w 1439 roku, rozwój wspólnoty Kościoła bizantyjsko-ukraińskiego po 1596 roku, aż do czasów współczesnych. Papież wspomniał działalność bazylianów oraz konkretne postaci, które odegrały ważną rolę w historii Kościoła na Ukrainie: Andrzeja Szeptyckiego, Jozafata Kuncewicza, Josyfa Slipyja, Hryhorija Chomyszyna i Jozafata Kocyłowskiego. W dokumencie podkreślona została rola Ukraińców żyjących w diasporze za oceanem oraz męczeństwa chrześcijan, którym przyszło zmierzyć się z ateizmem komunistycznym Związku Sowieckiego. Papież uwypuklił problematykę ekumenizmu i roli jaką mają do odegrania wspólnoty wschodnich Kościołów katolickich. Szczególne światło Kościół odnajduje w dokumentach soboru watykańskiego II: Lumen gentium oraz Unitatis redintegratio.