Proces sądowy 4 czerwca 2001 roku Służba Bezpieczeństwa Ukrainy oficjalnie wszczęła sprawę karną na podstawie art. 71 ust. 2 Kodeksu Karnego Ukrainy, oskarżając 19 uczestników protestów o „wyrządzenie wielkiej szkody materialnej państwu” oraz „spowodowanie uszkodzenia ciała znacznej liczby funkcjonariuszy milicji”. 2 października 2001 roku przed sądem starokijowskim rozpoczęła się „sprawa 9 marca”.

Odrzucając prośby obrońców, sędzia Wolik odmówił zmiany środka zapobiegawczego wobec oskarżonych z aresztu na pisemne zobowiązanie się do nieopuszczania kraju. Bezkompromisowość sędziów wpłynęła również na tajność procesu. Prasa nie miała możliwości swobodnego uczestniczenia w pierwszych rozprawach sądowych. Wszystko to wywołało protesty wśród oskarżonych, większość z nich rozpoczęła strajk głodowy. Wskutek tego władze przystały przynajmniej na jeden z warunków opozycji: od końca 2001 roku przesłuchania odbywały się w otwartej dla dziennikarzy sali Kina Peryferyjnego Zagrzeb.

Strajk głodowy doprowadził do znacznego pogorszenia stanu zdrowia kilku protestujących. Zwolniony za kaucją Mykoła Karpiuk wraz z Eduardem Kowalenką i Jurijem Tymą utworzyli wówczas nowe, lojalne wobec władzy kierownictwo UNA-UNSO.