3 szwadron pionierów – pododdział kawalerii Wojska Polskiego.
Historia szwadronu W listopadzie 1924 został sformowany szwadron pionierów przy 3 Dywizji Kawalerii. 21 listopada 1924 minister spraw wojskowych przydzielił rotmistrza Michała Zakrzewskiego z 16 pułku ułanów na stanowisko dowódcy szwadronu. Szwadron wchodził w skład 3 Dywizji Kawalerii w Poznaniu. 6 listopada 1924 generał dywizji Stefan Majewski, w zastępstwie ministra spraw wojskowych, rozkazem O.I.Szt.Gen. 11750 Org. ustalił następujące odznaki dla organizującego się szwadronu pionierów przy 3 DK: otok na czapkach rogatywkach czarny, proporczyki na kołnierzu kurtki i płaszcza pąsowo-czarne (barwa pąsowa u góry, barwa czarna zaś u dołu), na naramiennikach kurtki i płaszcza numer (cyfry arabskie) i litery „3D”.
Szwadron stacjonował w Poznaniu.
Od sierpnia 1926 formacją ewidencyjną szwadronu był 15 pułk ułanów w Poznaniu. W związku z powyższym do tego oddziału przeniesieni zostali rotmistrz Michał Zakrzewski oraz porucznicy: Antoni Buczyński, Kazimierz Stefanowski i Witold Skarżyński, z pozostawieniem na zajmowanych stanowiskach w szwadronie pionierów.
1 października 1926 szwadron został oddany pod inspekcję gen. dyw. Edwardowi Śmigły-Rydzowi.