7 szwadron pionierów – pododdział kawalerii Wojska Polskiego.

Historia szwadronu W 1924 został sformowany szwadron pionierów przy 3 Samodzielnej Brygadzie Kawalerii. 21 listopada 1924 minister spraw wojskowych przydzielił por. Stefana Łobojko z 23 pułku ułanów na stanowisko dowódcy szwadronu oraz por. Kazimierza II Niedźwiedzkiego z 13 pułku ułanów i ppor. Eugeniusza Parafianowicza z 4 pułku ułanów na stanowiska młodszych oficerów szwadronu. Szwadron wchodził w skład 3 Samodzielnej Brygada Kawalerii w Wilnie. 6 listopada 1924 generał dywizji Stefan Majewski, w zastępstwie ministra spraw wojskowych, rozkazem O.I.Szt.Gen. 11750 Org. ustalił następujące odznaki dla organizującego się szwadronu pionierów przy 3 SBK: otok na czapkach rogatywkach czarny, proporczyki na kołnierzu kurtki i płaszcza pąsowo-czarne (barwa pąsowa u góry, barwa czarna zaś u dołu), na naramiennikach kurtki i płaszcza numer (cyfry arabskie) i litery „3B”.

Szwadron stacjonował w garnizonie Wilno.

Od sierpnia 1926 formacją ewidencyjną szwadronu był 23 pułk ułanów. W związku z powyższym do tego oddziału został przeniesiony rotmistrz Witold Chludziński z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku dowódcy szwadronu.

1 października 1926 szwadron został oddany pod inspekcję gen. bryg.