W opinii Aidana Reynoldsa z Drowned in Sound „ostatnio siłą Mogwai była ich powściągliwość. I właśnie w tym tkwi miejsce tej płyty w dyskografii zespołu – w jej gotowości do mniejszego wkładu pracy, by przekazać więcej. Być może pod wpływem odejścia gitarzysty Johna Cummingsa, Atomic z pełnym zaangażowaniem przyjmuje elektroniczną fakturę, nadając jej otwarty, ambientowy błysk, który jest naprawdę poruszający. Wszędzie słychać cierpliwe, odkrywcze manewry – od figlarnej progresji „U-235” do posępnego lamentu „Pripyat” Mogwai budują coś, co może się wyróżnić na tle wszystkiego, co do tej pory zrobili”.
Album Mogwai opowiada o „o rzeczywistości ery nuklearnej. Sam dokument jest zarówno przejmujący, jak i fascynujący, a wkład Mogwai w jego powstanie zdecydowanie dodaje mu poczucia strachu, wielkości i elegancji. (…) Mogwai stworzyli album, który doskonale funkcjonuje również poza materiałem, do którego został napisany” – ocenił Sam Shepherd z musicOMH.