Po wielowiekowej historii, w której znoszono i ustanawiano na południu Włoch nowe prowincje, tworzono nowe odłamy w łonie zakonu franciszkańskiego i unifikowano istniejące (Unia Leoniańska), Pius XII motu proprio Pro peculiari studio z 14 lipca 1942 roku utworzył m.in. obecną Prowincję Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych we Włoszech, zwaną salernitańsko-lukańską. Po II wojnie światowej prowincja liczyła 343 zakonników, mieszkających w 31 konwentach: S. Maria degli Angeli in Nocera Superiore, S. Maria di Materdomini in Nocera Superiore, S. Francesco in Vico Equense, S. Francesco in Cava dei Tirreni, S. Antonio in Sanseverino Rota, S. Francesco in Bracigliano, SS. Trinità in Baronissi (Salerno), S. Francesco in Sarno, S. Francesco in Tramonti, S. Francesco in Padula, S. Francesco in Serino, S. Francesco in Maiori, S. Michele Arcangelo (Potenza) S. Antonio in Capaccio, S. Francesco in Laureana Cilento, S. Maria in Banzi, S. Maria della Pace in Montecorvino Rovella, S. Maria della Lobra in Massalubrense, S. Maria dei Bagni in Scafati, S. Maria Incoronata in Montoro Superiore, S. Maria degli Angeli in Montoro Superiore, S. Maria in Sepolcro a Potenza, S. Maria della Pietà in Vatolla, S. Maria delle Grazie in Pollica, S. Antonio in Polla, S. Francesco in Sorrento, S.