11 szwadron pionierów – pododdział kawalerii Wojska Polskiego.
Historia szwadronu Szwadron został sformowany z dniem 1 grudnia 1936 w Łańcucie dla 10 Brygady Kawalerii na podstawie rozkazu Departamentu Dowodzenia Ogólnego Ministerstwa Spraw Wojskowych L.dz. 6358/Org. Tjn. Na przełomie czerwca i lipca 1937 szwadron wziął udział w koncentracji jednostek saperskich w rejonie Skidel–Indura, a następnie przeniesiony do Augustowa i włączony w skład Suwalskiej Brygady Kawalerii. W Augustowie szwadron stacjonował do 1939.
Żołnierze szwadronu nosili na czapkach rogatywkach szkarłatny otok, na kołnierzach kurtek i płaszczy proporczyki szkarłatno-czarne, a na naramiennikach numer porządkowy „11”Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 22 z 4 sierpnia 1927, poz. 268.Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 6 z 24 lutego 1928, poz. 66.. Oficerom i szeregowym mogły być nadawane odznaki pamiątkowe szwadronów pionierówDz. Rozk. MSWojsk. Nr 25 z 13 sierpnia 1931, poz. 315..
Bezpośredni nadzór nad szkoleniem i wychowaniem żołnierzy w szwadronie, jak również nadzór nad właściwym wykorzystaniem i konserwacją sprzętu saperskiego sprawował jeden z trzech dowódców grup saperów.