Po oswobodzeniu Lwowa pracowała na oddziale kiłowo-skórnym dla kobiet pod kierunkiem prof. Lenartowicza. W 1920 uzyskała tytuł specjalisty dermatologa i została mianowana na stanowisko starszego sekundariusza na ww. oddziale. Ponadto od 1920 do 1921 pełniła funkcję kierownika schroniska dla starców we Lwowie. W 1922 osiadła w Warszawie, gdzie otrzymała przydział sanitarny w Komisji dla Spraw Walki z Nierządem. Była sędzią do spraw walki z nierządem. Zawodowo pracowała na stanowisku kierowniczki przychodni chorób zakaźnych w Warszawie (wzgl. przychodni wenerycznej przy Urzędzie Sanitarno-Obyczajowym). W latach 20. wraz z mężem Kazimierzem, który został politykiem, zamieszkiwała przy ul. Kruczej 31/3. Tam prowadziła praktykę lekarską w zakresie chorób wenerycznych i skórnych. Potem wybudowali dom przy ulicy Mierosławskiego 2 na Żoliborzu, na terenie osiedla oficerskiego. Świtalscy nie mieli dzieci, a w 1927 rozwiedli się. Przed 1930 Julia ponownie wyszła za mąż za mjr. Mieczysława Fularskiego (według różnych wersji w 1927 lub w 1928) i nosiła nazwisko Fularska (wzgl. Świtalska-Fularska).