Podczas II wojny światowej, w trakcie okupacji niemieckiej, uzyskała zezwolenie od władz okupacyjnych na prowadzenie praktyki lekarskiej przy Al. Ujazdowskich 37. Udzielała też nieodpłatnie porad lekarskich dla potrzebujących. Prowadziła zawodowe szkolenie kobiet „Szkoła Kosmetyczek i Masażystek”, w 1944 przeniesione na ul. Nowogrodzką 20. W swym domu od około 1943 kwaterowała swojego brata Kazimierza z synem Maciejem. Po wybuchu powstania warszawskiego w 1944 w jej domu, usytuowanym w dzielnicy willowej Żoliborz, odbywały się często spotkania znajomych, trafili tam m.in. były komisaryczny burmistrz Warszawy Julian Kulski, prof. Emil Kipa, ppłk Kazimierz Meÿer. W swej wilii ukrywała wielu uciekinierów. 19 sierpnia 1944 rozstrzelano jej matkę w gronie chorych w Instytucie Radowym. Po wojnie, w 1947 jej Laboratorium Kosmetyków Higienicznych „Świt” funkcjonowało przy ul. Marszałkowskiej 81. Po latach została uznana za specjalistkę kosmetyki i pionierkę kosmetyki lekarskiej, kosmetologii, medycyny estetycznej.