VEF potwierdzał swój status w lidze ZSRR, jako jedna z czołowych drużyn, trudnych do pokonania. W latach 60. XX w. zdobył dwa medale mistrzostw ZSRR, kiedy w składzie pojawili się tacy zawodnicy jak: Merksons, Kalnins, Jurgensons Ozers, Eglitis czy Drake. Największym zmocnieniem zspołu w tamtym okresie został Krūmiņš, który zdecydował się zakończyć swoją, pełną sukcesów, karierę w VEF, dołączając do klubu w 1964. Olgerts Altbergs zastąpił na syanowisku trenera Krauklisa, doprowadzając VEF do czwartego miejsca w 1965. Kalnins zdobył srebrny medal olimpijski z reprezentacją ZSRR w 1964, stając się tym samym, drugim zawodnikiem w historii kubu, który tego dokonał. Rok później zespół zaprezentował się jeszcze lepiej, zdobywając brązowy medal mistrzostw ZSRR. W 1969 zespół spadł do II ligi, do najwyższej klasy rozgrywkowej powrócił w 1977 pod przewodnictwem Valdisa Valtersa.
Valters był rozgrywającym kadry ZSRR, który zdobył mistrzostwo świata w 1982 oraz Europy w 1981 i 1985. W 1987 został wicemistrzem Europy, a w 1983 przypadł mu w udziale brąz. W 1981 zdobył tytuł MVP mistrzostw Europy. Kadrę opuścił, kiedy do zespołu trafił Sarunas Marciulionis. Zawodnikiem VEF pozostał natomiast do 1990.