Wkrótce potem Bielski stał się bohaterem skandalu obyczajowego, uwodząc w 1930 roku żonę dyrektora jednego z banków i kradnąc jej biżuterię, którą następnie zastawił (ostatecznie uniknął kary). W 1932 roku zdał egzamin aktorski i został przyjęty do ZASP. występował w Teatrach: Kameralnym i 8:30 w Warszawie (1932) oraz Wielkim w Poznaniu (1933). W maju 1933 roku aktor miał wypadek samochodowy, kiedy to pojazd którym jechał, wpadł na drzewo na szosie pod Murowaną Gośliną. Do pracy aktorskiej powrócił po miesiącu, występując w latach 1933–1934 w rewiach i wodewilach m.in.: w Ciechocinku, Wilnie, Lwowie i Krakowie (współpracował wówczas z Jerzym Marrem). Następnie został wysłany przez ojca do rodzinnej posiadłości w San Remo – pobyt ten miał być karą za oszustwa i homoseksualne romanse. Bielskiemu udało się jednak uciec z domu, a następnie uwieść córkę amerykańskiego milionera, z którą miał się zaręczyć. Ostatecznie do ożenku nie doszło, a aktor – prowadząc rozrywkowy tryb życia – wpadł w nałóg narkotykowy. Stał się on przyczyną aresztowania Bielskiego w 1935 roku w Paryżu – przyciśnięty przez francuską policję artysta wydał swoich dilerów, otrzymawszy jedynie grzywnę w wysokości 300 franków.