Łagodne światło, które oświetla postać, nie ma określonego miejsca pochodzenia. Malarz, wybierając przedstawienie półpostaci, chciał przybliżyć osobę widzowi. Waszyngtoński Paweł jest pełen ekspresji, nie kryje swych uczuć, wiele już doświadczył, wiele widział. Rembrandt używa starannie dojrzałej techniki malarskiej. Wie, co chce przekazać. Artysta nieco uogólnił rysy twarzy modela, który znany jest też z innych dzieł, jak: Brodaty mężczyzna w czapce (National Gallery w Londynie) z 1657 roku oraz Brodaty mężczyzna (Ermitaż) z 1661 roku. Ten zabieg miał na celu zasugerowanie historycznego charakteru tematu, jak i wzmocnienie kontemplacyjnego nastroju sceny. Rembrandt chce, byśmy raczej starali się odczytywać wnętrze przedstawionej postaci niż jej fizyczne cechy. To cecha charakterystyczna zabiegów twórczych Rembrandta w tym momencie jego kariery.
Podczas prac konserwacyjnych obrazu przeprowadzonych w latach 1999–2002 odkryto, że Rembrandt nie namalował obrazu samodzielnie, prawdopodobnie pomagał mu jeden z jego uczniów. Inna ręka malowała płaszcz apostoła, miecz oraz sygnaturę. Historycy sztuki upatrują w waszyngtońskim Pawle bliskości ze Świętym Bartłomiejem, sygnowanym obrazem z 1657 roku, znajdującym się w kolekcji Timken Museum of Art w San Diego.
Przypisy
Kategoria:Obrazy w National Gallery of Art w Waszyngtonie Kategoria:Portrety rodzajowe autorstwa Rembrandta Kategoria:Święty Paweł Apostoł na obrazach