Podczas II wojny światowej Garbell, podobnie jak wielu innych artystów (Marcelle Rivier, André Lanskoy), znalazł schronienie w Mirmande, gdzie André Lhote (artysta, rzeźbiarz, pedagog i teoretyk sztuki) założył akademię. Garbell został zatrudniony przez niego jako nauczyciel sztuki i wywarł wpływ na nowe pokolenie artystów.
W 1946 roku Alexandre Garbell powrócił do Paryża, gdzie zaprzyjaźnił się z Paulem Ackermanem i był wystawiany w najważniejszych galeriach (Delpierre, Galerie du Siècle, Pierre Loeb). Regularnie brał udział w ważnych wystawach sztuki we Francji: , (1950, 1954-1961); (1961); (1956, 1957, 1962, 1963) i wielu innych. W latach 50. i 60. jego prace były wystawiane za granicą, m.in. w Danii, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii, Włoszech i USA. Z okazji wystawy Garbella w Nowym Jorku w 1956 r. nakręcono film dokumentalny zatytułowany „Artysta i jego dzieła”.
W 1970 roku w Galerie Framond w Paryżu odbyła się wielka osobista wystawa "Garbell: 15 lat malarstwa". Artysta zmarł w grudniu tego samego roku. Aleksander Garbell ma syna Camille’a Garbella,