8 lipca 1985 został prekonizowany bisku­pem pomocniczym diecezji opolskiej ze stolicą tytularną Tagarbala. Święcenia biskupie otrzymał 15 sierpnia 1985 w katedrze Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, z towarzyszeniem kardynała Henryka Gulbinowicza, arcybiskupa metropolity wrocławskiego, i Alfonsa Nossola, biskupa diecezjalnego opolskiego. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Oboedientia et pax” (Posłuszeństwo i pokój). W diecezji został ustanowiony wikariuszem generalnym. Zajmował się sprawami: katechetycznymi, rekolekcyjno-formacyjnymi laikatu, wizytacji diecezjalnych, kultury chrześci­jańskiej, Klubów Inteligencji Katolickiej i Towarzystwa Przyjaciół KUL na terenie diecezji. Pełnił opiekę nad raciborskim rejonem duszpaster­skim. W latach 1987–1992 był członkiem rady kapłańskiej i kolegium konsultorów.

25 marca 1992 został mianowany biskupem pomocniczym nowo ustanowionej diecezji gliwickiej. W diecezji objął funkcje wikariusza generalnego i przewodniczącego Wydziału Nauki i Kultury Chrześcijańskiej. Został też członkiem rady kapłańskiej i kolegium konsultorów.