objął etat asystenta.

W latach 1959–1965 współpracował z Kliniką Kardiochirurgii Akademii Medycznej we Wrocławiu przy projekcie sztucznego serca z przeznaczeniem do eksperymentalnych zabiegów na zwierzętach. Przy jego udziale odbyła się we Wrocławiu pierwsza polska operacja na otwartym sercu w krążeniu pozaustrojowym. W 1966 r. za zasługi w rozwoju tej dziedzinie medycyny otrzymał nagrodę Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, a także został uznany za jednego z trzech najbardziej zasłużonych perfuzjonistów w Europie.

Przez całą karierę naukową był związany z Wydziałem Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. Stopień doktora otrzymał w 1961 r., a cztery lata później uzyskał habilitację. Od 1972 r. pracował na stanowisku profesora na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. Na Politechnice Wrocławskiej pełnił m.in. funkcje prodziekana Wydziału Mechanicznego, kierownika Zakładu Mechanizacji Automatyzacji Odlewnictwa i Zakładu Odlewnictwa (był jego współorganizatorem) i zastępcy dyrektora Instytutu Technologii Budowy Maszyn, a także przewodniczącego Komisji ds. Programów Nauczania, Komisji ds. Nadawania Tytułów Naukowych i członka Komisji ds. Przewodów Doktorskich.