Wszelkie sprawy, związane z odznakami pamiątkowymi w Wojsku Polskim, ostatecznie unormował Rozkaz MSWojsk. nr 10 z 21 kwietnia 1928. Regulował on sposób ich nadawania, odbierania i noszenia, określał wymiary oraz zawierał wszelkie przepisy z tym związane. Odznakę nadawał dowódca pułku, a z racji pełnionej funkcji automatycznie przysługiwało mu prawo jej noszenia. Nadanie odznaki ogłaszano w rozkazie dziennym, wręczenie odbywało się w dniu pułkowego święta lub w terminie zwolnienia żołnierzy do rezerwy. Prawo do jej noszenia mieli oficerowie i żołnierze służący w pułku jeden rok podczas wojny lub na froncie przez okres 3 miesięcy. W czasie pokoju oficerowie i podoficerowie zawodowi po 2 latach, oficerowie niezawodowi – po odsłużeniu jednego roku w stopniu oficera lub szeregowego albo po odbyciu dwóch ćwiczeń rezerwy. Mogli też nosić odznakę inni żołnierze, cywile lub osoby prawne zasłużone dla pułku. Odznakę noszono na lewej piersi, na gwintowanym sztyfcie, 4 cm poniżej guzika górnej kieszeni lub na wysokości trzeciego guzika kurtki (starego wzoru).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Odznaka pamiątkowa jednostki wojskowej · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.