Krótko po powstaniu dyrektywy, a przed początkiem właściwej ofensywy na Łotwie, bolszewicy przejęli kontrolę nad Rzeżycą, największym miastem Łatgalii - 30 listopada jednostki niemieckie, w których również powstały rady żołnierskie, przekazały miasto delegacji Rosji RadzieckiejT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 133.
Również 30 listopada Armia Czerwona zajęła miasto Pieczory nad granicą radziecko-estońską, co stworzyło możliwość oskrzydlenia ziem łotewskich od północy. Plan Armii Czerwonej przewidywał działania trzech grup wojsk: z Pskowa wzdłuż linii Valka-Valmiera-Kieś-Ryga-Tukums i dalej w kierunku Windawy, ze Stukumani przez Mitawę w kierunku Lipawy i od Połocka w kierunku Dyneburga, później na południe, ku litewskim Poniewieżowi i Szawlom, a następnie ponownie na południowy zachód, ku Lipawie. Natarcie z Pskowa w kierunku Valki prowadzić miały jednostki 7 Armii wzmocnione przez 8 i 9 pułk czerwonych strzelców łotewskich oraz Armia Zachodnia (7 Armii wyznaczano pod zdobyciu Valki zadanie prowadzenia dalszych działań w kierunku północno-zachodnim, ku południowej Estonii)T. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 134-135..