Zachowały się skromne nacieki w korytarzyku, na południowej ścianie jaskini i w rozkopanych osadach. Jaskinia jest przewiewna, ale jej klimat nieco różni się od środowiska zewnętrznego. Zimą z jej otworów wypływa cieplejsze powietrze powodujące wytapianie śniegu wokół nich. Być może powietrze to dopływa jakimiś szczelinami z głębszych warstw masywu Świniuszki. Jaskinia jest tylko w niewielkim stopniu oświetlona rozproszonym światłem słonecznym, w większości jest ciemna. W jej bocznych korytarzykach obserwowano pająki sieciarze jaskiniowe. Wewnątrz brak roślin.
Historia poznania i eksploatacji Jaskinia znana była od dawna. Była całkowicie zatkana namuliskiem jaskiniowym, ale dawno temu zostało ono częściowo usunięte, prawdopodobnie przez poszukiwaczy szpatu. W maju 2009 r. w jaskini zaobserwowano nowe, nie wiadomo przez kogo prowadzone wykopy. Ktoś zaczął pogłębiać szczelinę na prost jej wschodniego otworu. Wydobyty z niej urobek pozostawił w jaskini, ponownie wypełniając nim jej komorę oraz boczne odnogi i szczeliny. Wskutek tych prac zmniejszyła się długość jaskini i zasypane zostało przejście między otworem wschodnim i zachodnim.