Takie połączenie nowatorskich technologii miało na celu zbadanie, jak powyższe rozwiązania będą się zachowywać razem, zanim zostaną zastosowane w przyszłych konstrukcjach lotniczych.
Pierwszy samolot oznaczony jako X-29A oblatano 14 grudnia 1984 roku. Samolot charakteryzował się doskonałymi osiągami i zdolnościami manewrowymi przy bardzo dużych kątach natarcia dochodzących do 67 stopni. Ponadto ze względu na zmniejszenie oporów aerodynamicznych konstrukcji zużywał on relatywnie mało paliwa. Rok później, 13 grudnia 1985 roku X-29A stał się pierwszym samolotem z ujemnym skosem skrzydeł, który przekroczył barierę dźwięku.
Nowatorska konstrukcja samolotu czyniła go z natury niestabilnym do tego stopnia, że jego lot musiał być korygowany nawet do 40 razy na sekundę przez skomputeryzowane systemy kontroli lotu. System kontroli lotu składał się z trzech równolegle pracujących komputerów cyfrowych i trzech dodatkowych, również pracujących równolegle, komputerów analogowych. Zastosowanie tak skomplikowanego systemu komputerowego miało na celu zminimalizowanie prawdopodobieństwa awarii systemów elektronicznych, gdyż przy niezdolności samolotu do lotu bez wspomagania elektroniką awaria komputera równała się katastrofie.