Po stronie niemieckiej północny odcinek frontu był obsadzony przez oddziały Bałtyckiej Landeswehry, południowy - przez Żelazną Brygadę. Natomiast 1 Rezerwowa Dywizja Gwardii zajęła pozycje jeszcze dalej na południe, gdyż postawiono jej najpierw zadanie zdobycia litewskich Możejek, a dopiero później włączenia się do walk o łotewską MitawęT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 161..
Pierwsze działania ofensywne podjęła Bałtycka Landeswehra, która 13 lutego wyparła jednostki Armii Czerwonej z Kuldygi. Następnie jednostki Landeswehry uderzyły na Windawę; port w tym mieście został równocześnie ostrzelany przez brytyjskie okręty; o brytyjskie wsparcie dla niemieckiej operacji prosił łotewski premier UImanis.
Operacja Tauwetter Następnie gen. Goltz zdecydował o uderzeniu na Mitawę z dwóch kierunków: wzdłuż linii kolejowej z Windawy do Tukums na lewym skrzydle oraz wzdłuż linii kolejowej z Aizpute przez Skrundę do Saldusu na prawym. Głównej uderzenie odbyć się miało na prawym skrzydle, co miało równocześnie zapewnić odcięcie Armii Czerwonej od linii kolejowej z Lipawy do Mitawy. Bałtyckiej Landeswehrze nakazano marsz z Windawy w kierunku Skrundy.