W połowie XVII wieku krąg osób nabywających gdańskie wyroby rozszerzył się na całą Rzeczpospolitą. Świadczą o tym zamówienia z Litwy oraz dworu królewskiego w Warszawie, gdzie kufle funkcjonowały nie tylko na stołach, ale także jako dary dyplomatyczneDariusz Nowacki, Gdańskie złotnictwo XVII wieku – próba charakterystyki,[w:] Sztuka XVII wieku w Polsce. Materiały sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki, red. Teresa Hrankowska, Warszawa 1994, s. 237-238.
Opis Pod względem technicznym kufel monetowy, jak inne kufle, jest rozwinięciem kubka. Dodatkowe elementy, jak uchwyt i pokrywka, zostały przejęte z dzbana. Dzięki zamontowaniu uchwytu kufle mogły pomieścić więcej napoju niż kubki; natomiast w odróżnieniu od dzbana mogły służyć pojedynczej osobie. Popularność kufli wynikała ze spożywania alkoholu w stosunkowo większych ilościach niż innych napojów. Piwo stanowiło wówczas napój elit mieszczańskich, co również decydowało o powodzeniu bogato zdobionych kufli wśród tej warstwy społecznej. Wraz z upowszechnieniem się nowych napojów: kawy, herbaty, kakao i czekolady, w drugiej połowie XVIII wieku kufle zaczęły powoli wychodzić z codziennego użycia.