Według instrukcji otrzymanych od króla Augusta II Mocnego Małachowski miał wynegocjować nie tylko odzyskanie Kamieńca, do czego król zobowiązał się paktach konwentach, ale także Mołdawii i Wołoszczyzny. Nie zgodziły się na to pozostałe strony. Ostatecznie Polakom udało się odejść od zasady uti possidetis i odzyskać twierdzę na Podolu wraz z okolicznymi ziemiami. Na mocy traktatu karłowickiego Wenecja uzyskała część Dalmacji, Peloponez oraz kilka wysp, natomiast Austria uzyskała Slawonię, Chorwację i Węgry wraz z Siedmiogrodem. Rosja podpisała w Karłowicach rozejm, a warunki pokoju uzgodniła rok później w Stambule.
Dary Nieodłączną rolą wszystkich misji dyplomatycznych było wzajemne składanie darów przez strony przystępujące do negocjacji. Szczególnie ważną rolę odgrywały w ceremoniale wschodnim. W poselstwach na Wschód brak darów lub ich skromność mogły zostać potraktowane jako poważne uchybienie majestatu gospodarza. Wymiana darów poprzedzała właściwe spotkanie. W relacjach polsko-tureckich przykładano duże znaczenie do tego ceremoniału. Wiadomo z relacji o poselstwie Jana Gnińskiego, wysłanego w 1677 roku przez Jana III Sobieskiego do Porty, że Polacy obdarowywali gospodarzy, u których się zatrzymywali m.in. srebrną wanną, szkatułami wykonanymi ze srebra i bursztynu, ozdobnymi flaszkami i suknem francuskim.