W 1913 roku został profesorem nadzwyczajnym.
Jako lekarz ochotnik wziął udział w I wojnie światowej jako dowódca kolumny Czerwonego Krzyża. W 1914 roku był współsygnatariuszem „Deklaracji Nauczycieli Uniwersyteckich Rzeszy Niemieckiej” wspieranej przez ponad 3000 profesorów i wykładowców uniwersyteckich.
W 1916 roku przeniósł się do Altony, gdzie kierował oddziałem chorób wewnętrznych tamtejszego szpitala miejskiego. W następnych latach awansował na stanowisko dyrektora tego szpitala. W 1931 roku przeniósł się do Berlina i objął stanowisko dyrektora Szpitala Rudolfa Virchowa. W 1933 roku po dojściu nazistów do władzy został zwolniony ze stanowiska ze względu na swoje żydowskie pochodzenie. Przygotowywał w tym czasie kongres Niemieckiego Towarzystwa Chorób Wewnętrznych, który miał się odbyć w 1933 roku. Pod naciskiem nazistów musiał zrezygnować z funkcji przewodniczącego kongresu. Niedługo potem wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Objął stanowisko szefa Kliniki Chorób Wewnętrznych w Montefiore Hospital w Nowym Jorku.