Antyblok – mianem tym określano w latach 1911-1914 sojusz prawicowych stronnictw galicyjskich, skupionych wokół Narodowej Demokracji.

Powstał w reakcji na powstanie Bloku namiestnikowskiegoMaciej Janowski, Inteligencja wobec wyzwań nowoczesności. Dylematy ideowe polskiej demokracji liberalnej w Galicji w latach 1889-1914, Warszawa 1996, s. 217. Określenie to stosowane było od 1911 r. wobec kształtującego się wcześniej sojuszu stronnictw galicyjskich (Stronnictwo Demokratyczno-Narodowe, Podolacy i Polskie Centrum Ludowe)Jerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 344. Reprezentowały one prawicowe siły, głównie ze wschodniej Galicji. Sympatyzowała z nim także częściowo tzw. „fronda“ ludowa skupiona wokół Bolesława Wysłoucha.

Poza narodowymi demokratami i konserwatystami skupiał on na wsi wschodnio-galicyjskiej niewielkie grupy dawnych stojałowszczyków. Wraz z przybudówkami endeckimi środowiska te powołały Narodowy Związek Chrześcijańsko-Narodowy, który po wyborach do Sejmu galicyjskiego w 1913 r. utworzył wraz z SD-N wspólny klub poselski - Związek Ludowo-Narodowy. Antyblok reprezentował interesy najbardziej prawicowych a zarazem antydemokratycznych i konserwatywnych środowisk polskich we wschodniej Galicji.