Trzeba jednak dodać, że choć wybory zakończyły się zwycięstwem partii antybloku, to ich kandydaci ponieśli także kilka dotkliwych porażek. Tak było m.in. z kandydaturą prezesa Rady Narodowej Tadeusza Cieńskiego, który w Zaleszczykach w kurii wiejskiej przegrał z Ukraińcem - Teofilem Okuniewskim. Mandat otrzymał dopiero w kurii wielkiej własności w CzortkowieAdam Wątor, Tadeusz Cieński (1856–1925). Portret konserwatysty, Szczecin 1997, s. 59–60.
W sporach orientacyjnych dotyczących rozwiązania kwestii polskiej w zbliżającej się wojnie Antyblok sympatyzował z orientacją na Rosję Romana Dmowskiego. Jednocześnie ze względu na antyrosyjskie nastroje panujące w Galicji unikano publicznych deklaracji w tych niewygodnych dla siebie kwestiach.Jan Molenda, Piłsudczycy a narodowi demokraci 1908 - 1918, Warszawa 1980, s. 108-109, 113
Do czołowych działaczy Antybloku należeli: Stanisław Grabski, Stanisław Głąbiński, Tadeusz Cieński, Aleksander Skarbek, Stanisław Kasznica, Leon Jan Piniński, Andrzej Lubomirski, Aleksander Vogel.
Po wybuchu I wojny światowej stronnictwa Antybloku stały się częścią powstałego we Lwowie Centralnego Komitetu Narodowego.
Przypisy
Bibliografia Jerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 344 Kategoria:Porozumienia partii i ugrupowań okresu zaborów Kategoria:Historia Galicji