Zaangażował się w działalność Unii Ludowej i następnie Nowego Sojuszu Flamandzkiego (był wiceprzewodniczącym tej partii w latach 2008–2009). Od 1983 należy do rady miejskiej w Riemst, w ramach władz tego miasta został schepenem (członkiem władz miejskich) oraz burmistrzem (1995–2006). Zasiadał również w radzie prowincji Limburgia (1985–1987, 1991–2004), gdzie przewodził frakcji VU. W 2004, 2009 i 2014 wybierany do Parlamentu Flamandzkiego, kierował partyjną frakcją N-VA w latach 2007–2009. W lipcu 2009 został przewodniczącym parlamentu w miejsce Marleen Vanderpoorten, utrzymał to stanowisko po wyborach w 2014. W kadencji 2014–2019 delegowany do Senatu. W 2019 został ponownie wybrany do Parlamentu Flamandzkiego. Nie objął jednak mandatu i zakończył karierę polityczną, skupiając się na pisaniu doktoratu poświęconego flamandzkiemu nacjonalizmowi w Limburgii po II wojnie światowej.

Życie prywatne Żonaty, zadeklarowany republikanin. W 2010 został zaatakowany przez Walończyka w Visé, wskutek czego doznał m.in. złamania szczęki.

Przypisy

Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Lowanium Kategoria:Belgijscy socjolodzy Kategoria:Belgijscy samorządowcy Kategoria:Belgijscy urzędnicy Kategoria:Ludzie urodzeni w Maastricht Kategoria:Urodzeni w 1951