W wyniku połączenia łódzkich drużyn koszykarskich w ramach ŁKS Łódź, podjęła decyzję o rezygnacji z dalszej kariery trenerskiej, poświęcając się karierze naukowej. Od 1962 do 1969 pracowała w Studium Nauczycielskim w Łodzi i Zgierzu, w międzyczasie w 1965 uzyskując stopień doktora nauk wychowania fizycznego. W ramach pracy doktorskiej popracowała autorską metodę oceny sprawności specjalnej w koszykówce żeńskiej, która stosowana była w Polsce i za granicą. W 1968 była współorganizatorką i inicjatorką pierwszego ogólnopolskiego turnieju minibasketu oraz należała do ogólnopolskiego komitetu minibasketu, przewodnicząc w latach 1965–1969 Komisji Szkoleniowej Łódzkiego Związku Koszykówki.
W 1969 podjęła pracę w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Gdańsku, w której założyła kierowany przez siebie w latach 1969–1970 Zakład Morfofizjologii Człowieka. W latach 1971–1974 była kierownikiem Zakładu Gier Sportowych i Judo, jednocześnie będąc w latach 1971–1975 prodziekanem Wydziału Wychowania Fizycznego, następnie w latach 1974–1978 kierowała Zakładem Metodyki Wychowania Fizycznego, a w latach 1977–1980 była zastępcą dyrektora Instytutu WF i Sportu, 1971–1974 kierownikiem Zakładu Gier Sportowych i Judo, 1974–1978 Zakładu Metodyki Wychowania Fizycznego (przemianowanego na Zakład Teoretycznych Podstaw Kultury Fizycznej i Sportu).