Decyzję o przystąpieniu do strajku i powstania podjęli najpierw robotnicy Triochgornej Manufaktury na Priesni, którzy następnie wzywali do poparcia protestu również inne zakłady w dzielnicy. 10 grudnia robotnicy i robotnice Manufaktury przemaszerowali z czerwonymi sztandarami główną ulicą dzielnicy, Bolszą Priesnią; po drodze dołączali do nich robotnicy z innych fabryk. W okolicy zaułka Triochgornego na drodze pochodu stanął oddział kozaków. Żołnierze nie wykonali rozkazu zatrzymania dwóch robotnic, idących na czele maszerujących. Po tym wydarzeniu robotnicy zaczęli tworzyć w Manufakturze 10-osobowe oddziały, w miarę możliwości uzbrojone (robotnicy pozyskali wcześniej znaczną ilość broni krótkiej drogą własnej produkcji, przemytu i zakupów). Obok Manufaktury również fabryka mebli Nikołaja Szmita, sympatyzującego z rewolucjonistami, zmieniła się w bazę, z której operowały robotnicze drużyny bojowe. Łącznie liczbę bojowców szacuje się na 1200–1500 osób. Na ulicach Priesni wzniesiono liczne barykady, powołano również sztab powstania, na czele którego stanął bolszewik .