Bolszaja Priesnia po ostrzale artyleryjskim i pożarze dzielnicy Nie mogąc liczyć na całkowitą lojalność moskiewskiego garnizonu, generał-gubernator moskiewski zawezwał do Moskwy Lejb-Gwardyjski Siemionowski Pułk, 16 Ładoski Pułk Piechoty, półszwadron Lejb-Gwardyjskiego Pułku Grenadierów Konnych i baterię artylerii konnej. Siły te dotarły do Moskwy 15/28 i 16/29 grudnia 1905 r. i natychmiast przystąpiły do tłumienia powstania. W celu przełamania oporu robotników na Priesni dzielnica została ostrzelana przez artylerię, co doprowadziło do wybuchu licznych pożarów. 16/29 grudnia moskiewska Rada Delegatów Robotniczych odbyła ostatnie posiedzenie, na którym nakazała uczestnikom powstania w sposób zorganizowany przerwać walkę, by nie dopuścić do śmierci wszystkich rewolucjonistów i straty zgromadzonej broni. Zdecydowano jednak, że pewne działania obronne na barykadach będą jeszcze prowadzone przez dwa dni. Faktycznie już 16/29 grudnia część strajkujących wcześniej fabryk wznowiła pracę, natomiast do 17/30 grudnia 1905 r. uzbrojone drużyny rewolucjonistów działały w obrębie Priesni. Udział Pułku Siemionowskiego w tłumieniu powstania przesądził o zwycięstwie wojsk wiernych carowi. Rankiem 17/30 grudnia rewolucjoniści porzucili barykady, wielu odeszło z Priesni na przeciwległy brzeg rzeki Moskwy po lodzie.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Powstanie moskiewskie (1905) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.