Romahn został skazany na karę więzienia za samowolne objęcie parafii. W następnym roku powrócił do Elbląga i do roku 1884 ponownie był wikarym w katedrze w Elblągu. Ostatni wpis ks. Romahna w księgach metrykalnych parafii św. Mikołaja w Elblągu występuje pod datą 5 maja 1884Mieczysław Józefczyk Elbląskie duchowieństwo katolickie na tle dziejów miasta 1246–1945, Elbląg 2005, s. 292. W tym roku zostaje powołany na redaktora najpoczytniejszej gazety codziennej w Prusach Wschodnich – Ermländische Zeitung. Przeprowadził się do Braniewa, gdzie mieściła się redakcja gazety. W latach 1887–1890 był też beneficjatem niewielkiego kościółka św. Trójcy w prawobrzeżnej części miasta, zaś w latach 1890–1891 drugim oraz pierwszym wikariuszem w parafii św. Katarzyny w Braniewie. 20 kwietnia 1891 został mianowany proboszczem w Świętej Lipce, a 27 marca 1893 proboszczem i archiprezbiterem (dziekanem) w Reszlu, przy czym w dalszym ciągu administrował parafią w Świętej Lipce. 12 sierpnia 1913 został mianowany kanonikiem honorowym, 31 sierpnia 1916 kanonikiem rzeczywistym kapituły warmińskiej we Fromborku. W latach 1910–1918 z ramienia Niemieckiej Partii Centrum był posłem do pruskiego Landtagu z okręgu Olsztyn-Reszel. Podczas wkroczenia wojsk rosyjskich do Prus Wschodnich w 1914 w czasie I wojny światowej, opiekował się ludnością cywilną.