Getto w Białobrzegach – żydowskie getto utworzone przez Niemców w kwietniu lub maju 1941 roku w Białobrzegach. Znajdowało się w części miejscowości leżącej na zachód od ulicy Krakowskiej.
Historia Po zajęciu miasta Niemcy zmusili Żydów do niewolniczej pracy w lokalnych majątkach i Zakładach Energetycznych Okręgu Radomsko-Kieleckiego pracujących na rzecz III Rzeszy.
Utworzyli Judenrat, którym kierował kupiec Abram Goldberg, a sekretarzem został I. Tenenbaum. Stworzono 20-osobową policję żydowską, którą dowodził Nusym Minkowski.
Getto utworzono w kwietniu lub maju 1941 roku, początkowo jako getto otwarte. Obejmowało część miasta na zachód od ulicy Krakowskiej. Jednak ze względu na ciężkie warunki lokalowe nie wysiedlono z tego terenu wszystkich rodzin polskich.
Po zorganizowaniu getta Niemcy zaczęli przywozić Żydów z okolicznych miejscowości. Wiosną 1941 roku trafiły tu 53 rodziny z Przytyku oraz Żydzi ze Stromca i Wyśmierzyc (ok. 500 osób). W maju i sierpniu 1941 roku przybyły transporty z Warszawy. W lipcu i sierpniu 1942 roku przybył transport z Jedlińska. Trafiała tu również ludność żydowska Warki, Mogielnicy, Grójca, Nowego Miasta nad Pilicą.