Lodovico Jacobini (ur. 6 stycznia 1832 w Genzano di Roma, zm. 28 lutego 1887 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, sekretarz stanu, kardynał.
Życiorys Uczęszczał do seminarium w Albano. Święcenia kapłańskie przyjął 23 września 1854 w Rzymie. Kontynuował następnie studia na Uniwersytecie La Sapienza w Rzymie, gdzie obronił doktoraty z teologii (w lipcu 1857) i obojga praw (w czerwcu 1858). Po studiach podjął pracę w Kurii Rzymskiej. Otrzymał tytuł papieskiego prałata domowego, pełnił funkcje m.in. sekretarza Kongregacji Rozkrzewiania Wiary ds. rytów wschodnich oraz sekretarza komisji przygotowawczej Syllabusa. Nosił tytuły kanonika bazyliki laterańskiej, referendarza w Trybunale Sygnatury Apostolskiej, protonotariusza apostolskiego (infułata). Był również sekretarzem komisji przygotowawczej Soboru Watykańskiego I, a następnie podsekretarzem Soboru (1869–1870).
W marcu 1874 papież Pius IX mianował go arcybiskupem tytularnym Tessalonik i nuncjuszem w Austrii;