Samica ma tylną krawędź segmentu ósmego zaokrągloną i pozbawioną wykrojenia pośrodku.
Ekologia i występowanie Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są fitofagami ssącymi, żerującymi na drzewach i krzewach liściastych z rodzajów berberys, topola i wierzba. Postacie dorosłe aktywne są od kwietnia do listopada i stanowią stadium zimujące. Stadia larwalne obserwuje się od czerwca do września.
Gatunek północnopalearktyczny. W Europie znany jest z Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Litwy, Polski, Czech, Białorusi oraz europejskiej części Rosji. W Azji zamieszkuje Kazachstan, Syberię, Rosyjski Daleki Wschód (w tym Kamczatkę i Sachalin), Mongolię, Chiny, Koreę i Japonię (Hokkaido i Honsiu).
W Polsce jest najrzadszym przedstawicielem puklicowatych. Znany jest tylko z pojedynczego stanowiska w Biebrzańskim Parku Narodowym, gdzie pojedynczy jego okaz odłowiono w 2001 roku. Na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony jest jako gatunek zagrożony wymarciem (EN).
Przypisy
Kategoria:Puklicowate Kategoria:Pluskwiaki Azji Kategoria:Pluskwiaki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1934 roku