Dodatkowo, zgodnie z samą Księgą Mormona, imię Izajasz było znane Nefitom nie tyle z przekazu starotestamentalnego, co dzięki zapisowi utrwalonemu na mosiężnych płytach. Zbiór ten, zasadniczo podstawowa część nefickiego kanonu pism świętych, przypominał Stary Testament. Był jednak obszerniejszy. Zawierał Pięcioksiąg, dzieje Bożych interakcji ze starożytnymi Izraelitami, genealogię Lehiego oraz proroctwa rozmaitych proroków, aż do i włącznie z treścią pierwszego rozdziału Księgi Jeremiasza. Tekst na mosiężnych płytach zachowany był w języku egipskim, nie zaś hebrajskim, natomiast najlepszym źródłem do zrozumienia ich treści jest tak zwany Natchniony Przekład Biblii, oparty w ostateczności w całości na proroczym autorytecie Josepha Smitha. Na tym samym opiera się ostatecznie jakakolwiek spekulacja dotycząca wymowy starotestamentalnych imion przez Nefitów, zwłaszcza że tekst złotych płyt, które otrzymał Smith, miał wykorzystywać tak zwany reformowany egipski.