Władysław Łoziński, ps. „Wojtek ze Smolnicy”, „Władysław Lubicz” (ur. 29 maja 1843 w Oparach, zm. 20 maja 1913 we Lwowie) – polski powieściopisarz, historyk i encyklopedysta, badacz przeszłości kultury polskiej, sekretarz Ossolineum, Prezes Rady Wykonawczej Macierzy Polskiej, kolekcjoner dzieł sztuki, członek Towarzystwa Historycznego we LwowieFryderyk Papée. Towarzystwo historyczne 1886–1900. „Kwartalnik Historyczny”, rocznik LI, zeszyt 1-2. Lwów 1937, s. 6.. Członek Izby Panów austriackiej Rady Państwa.
thumb|Grobowiec Łozińskich we Lwowie
Życiorys Był synem Waleriana (poczmistrza) i Julii z Lewickich. Władysław Łoziński był bratem pisarza, zmarłego młodo w wyniku ran odniesionych w pojedynku – Walerego, prawnika Bronisława a także kuzynem historyka Karola Szajnochy i geologa Władysława Szajnochy. Miał dwie siostry, był żonaty z Jadwigą, z domu Starorypińska, po pierwszym mężu Liskowa (1844–1918).