Wywiad wojskowy lat 20. i 30. XX w. zajmował kluczowe miejsce nie tylko w siłach zbrojnych, ale także w całym aparacie władzy Republiki Czechosłowackiej. Jego informacje były doceniane przez najważniejszych czechosłowackich polityków i zagranicznych sojuszników, a wyniki jego działań uważnie monitorował Tomáš Garrigue Masaryk, a później Edvard Beneš. Jednocześnie obaj prezydenci wysoko oceniali wywiad wojskowy.
Po Monachium w 1938 roku na rozkaz rządu czechosłowackiego VZ musiało zminimalizować działania przeciwko Niemcom, ale informatorzy nadal utrzymywali kontakt z najważniejszymi agentami.
Rozwój VZ po II wojnie światowej był bezpośrednio związany z rozwojem politycznym Czechosłowacji, zwłaszcza z coraz większymi wpływami Związku Radzieckiego i późniejszym nadejściem totalitaryzmu w 1948 roku. W związku z nowymi potrzebami aparatu bezpieczeństwa nastąpiło administracyjne oddzielenie wywiadu VZ, który nadal podlegał Sztabowi Generalnemu, i kontrwywiadu, który został włączony w struktury Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.