cerinthe tło jest czarne, natomiast plamkowanie różni się u poszczególnych populacji i może być liczne, zredukowane lub całkiem nieobecne. U podgatunku P. e. conspersa barwa tła jest żółto- lub jasnobrązowa, a żółtawe plamkowanie jest słabiej widoczne niż u podgatunku nominatywnego i skoncentrowane głównie na bokach, jednak wyjątkiem są niektóre populacje z Kaukazu Północnego nie odbiegające ubarwieniem od podgatunku nominatywnego. Powierzchnia ciała jest gęsto punktowana.
Głowa ma czułki o członie trzecim bardzo krótkim, osiągającym od ¼ do ⅓ długości członu drugiego. Podobnie jak u innych przedstawicieli podrodzaju na bukuli brak jest zęba. Tarczka jest duża i szeroka. W widoku od góry listewki brzeżne odwłoka są słabo widoczne lub zupełnie nakryte tarczką. U samca na spodzie odwłoka występują matowe androkonia. Genitalia samca cechują się błoną łączną edeagusa o płatach bocznych zaopatrzonym w dwa lub trzy nieregularne szeregi ząbków.
Biologia i ekologia Owad ten zasiedla stanowiska otwarte, ciepłe i mocno nasłonecznione, w tym łąki, murawy, polany, tereny ruderalne, ogrody i przydroża. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są fitofagami ssącymi soki z przedstawicieli rodziny ogórecznikowatych, w tym z farbowników, rumianic i żmijowców.