Gatunek żeruje głównie w nocy i wczesnym rankiem, przy mniejszym natężeniu światła. Najwyższa aktywność żerowania odnotowywana jest w nocy (godz. 2.00) i wczesnym rankiem.
Długość dojrzałości samców i samic oszacowano na odpowiednio 23,54 i 23,28 mm. Tarło przypada na marzec i kwiecień (choć w badaniach z 2007 roku tarło u tych babek przypadało na od lutego do nawet czerwca). Samice składają często od 59 do 309 ziaren ikry (FishBase szacuje liczbę ikry na nawet 600 ziaren). Samiec często opiekuje się ikrą aż do wyklucia się narybku. Jaja są cylindrycznego kształtu, o wymiarach 2,38 × 0,89 mm, tym samym są większe od jaj E. trichonis. Osobniki dorosłe po odbyciu tarła i pielęgnowaniu ikry giną.
Gatunek ten jest uznawany przez IUCN za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) od roku 2006. Liczebność populacji nie jest znana, podobnie jak jej trend. Do Jeziora Pamvotida babka zachodniogrecka została zintrodukowana, obecnie dominując nad strefą litoralną tego jeziora. Innymi gatunkami razem z nią introdukowanymi są: Rutilus panosi, karp (Cyprinus carpio), gambuzja pospolita (Gambusia affinis) oraz karaś srebrzysty (C. gibelio). Te gatunki mogą zagrażać takim taksonom jak: Phoxinellus epiroticus, Squalius pamvoticus i węgorzowi (Anguilla anguilla).
Przypisy
Kategoria:Babkowate Kategoria:Ryby Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1929 roku