Budynek Narodowego Banku Polskiego – budynek handlowo-biurowy znajdujący się w kwartale ulic Łaciarskiej, Zaułka Pokutniczego (od 1975 roku ul. Kazimierza Wielkiego) i Ofiar Oświęcimskich 41/43 we Wrocławiu.
Historia i architektura budynku
W miejscu obecnego budynku banku pierwotnie znajdowały się mury obronne oraz ciasne zabudowy otaczające tzw. Oławę Wewnętrzną. W XIX wieku zabudowania te były regularnie rozbierane. Nowy budynek został wzniesiony na planie litery "C" z wewnętrznym dziedzińcem w latach 1909–1911, przez firmę Junkernstrasse-Baugesellschaft G.m.b.H. według projektu wrocławskiego architekta Alvina Wedemanna. W 1922 roku przeszedł on na własność Provinzial-Genossenschaft und Raiffeisen-Bank (Prowincjonalnego Banku Spółdzielczego Reiffeisen). Od wschodniej części budynek przylegał do miejskiej hali Giełdy Zbożowej.
thumb|left|200px| Elewacja wschodnia budynku, przebudowana po 1945 roku
Budynek został wzniesiony w konstrukcji szkieletowej, żelbetonowej, co pozwoliło na zaprojektowanie dużych okien oświetlających i dowolne kształtowanie przestrzeni wnętrza. Na wszystkich czterech kondygnacjach układ wnętrz jest ten sam: mieszczą się w nim dwie wielkie sale wsparte na słupach. Komunikacja między nimi odbywa się przez wewnętrzną klatkę schodową;